Αυτή η φωτογραφία...

 

  

«Η αλλοτρίωση της ανθρωπότητας έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που την κάνει να βιώνει την ίδια της την καταστροφή σαν αισθητική απόλαυση πρώτου μεγέθους».

Βάλτερ Μπέντιξ Σένφλις Μπένγιαμιν (γερμανικά: Walter Bendix Schönflies Benjamin)

Αυτή η φωτογραφία αξίζει απόλυτα όλα τα βραβεία. Έχει μάλιστα τη θέση της στο Λούβρο. Αφηγείται με ακρίβεια την αδράνεια του ατόμου απέναντι στην κατάρρευση.

Κοιτάξτε τη σύνθεση. Ένα αριστούργημα εν αγνοία του.

Στο προσκήνιο, η χρυσαφένια άμμος, οι εγκαταλελειμμένες σαγιονάρες, το ψυγείο.

Το συνηθισμένο σκηνικό της καλοκαιρινής ευτυχίας. Δύο φιγούρες καθισμένες, με πλάτη, σαν σε πίνακα του Κάσπαρ Ντέιβιντ Φρίντριχ. Εκτός ότι ο Φρίντριχ ζωγράφιζε άντρες να στοχάζονται το υψηλό. Εδώ, στοχάζονται την καταστροφή.

Και δεν κουνιούνται. Στο κέντρο, η ομπρέλα. Διαφημιστική, φανταχτερή, γελοία.

Ένα παστίς απέναντι στην αποκάλυψη. Είναι σχεδόν υπερβολικά τέλειο: η Γαλλία που πίνει το απεριτίφ ενώ ο κόσμος καίγεται.

Κανένας σεναριογράφος δεν θα τολμούσε. Και μετά ο ουρανός. Τα δύο τρίτα της εικόνας. Αυτό το τείχος καπνού που καταπίνει το φως, αυτό το ντεγκραντέ από ώχρα και μαύρο που θυμίζει Τέρνερ.

Η φύση που ξαναπαίρνει τη παλέτα των δασκάλων για να ζωγραφίσει το δικό μας τέλος.

Η γυναίκα φωτογραφίζει την πυρκαγιά με το τηλέφωνό της.

Πλήρης mise en abyme: τεκμηριώνουμε την εξαφάνισή μας αντί να την εμποδίσουμε.

Αυτή η εικόνα τα λέει όλα. Η άρνηση, η άνεση, η συνήθεια. Βρισκόμαστε όλοι σε αυτή την παραλία. Βλέπουμε όλοι το σύννεφο. Και μένουμε καθισμένοι, γιατί το νερό είναι καλό και έχουμε πάρει άδεια. Οι ιστορικοί της τέχνης θα μιλήσουν μια μέρα γι’ αυτή τη φωτογραφία όπως μιλάμε για τη Σχεδία της Μέδουσας. Εκτός ότι, αυτή τη φορά, το ναυάγιο είμαστε εμείς που το κοιτάμε από την παραλία.

*Η εξαιρετική φωτογραφία τραβήχτηκε από τον φωτορεπόρτερ Maximilien Lamy για λογαριασμό του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων ΑFP , στη λίμνη Λακανώ, στη Δυτική Γαλλία, στις 24 Ιουλίου 2026