Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Jules Henri Poincaré


Ζυλ Ανρί Πουανκαρέ, 1854- 1912

Γάλλος μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος. Υπήρξε λέκτορας στο πανεπιστήμιο της Καν και της Σορβόννης. Διορίστηκε καθηγητής στην έδρα της Φυσικής, της Πειραματικής Φυσικής, της Μαθηματικής Φυσικής, του λογισμού των Πιθανοτήτων και της Ουράνιας Μηχανικής στη Σορβόννη. Από το 1887 ήταν μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών, από το 1893 μέλος του γραφείου Μέτρων και Σταθμών και από το 1908 μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.

Το 1889 σε συνεργασία με τον Πωλ Αππέλ, κέρδισε το έπαθλο του βασιλιά της Σουηδίας Οσκαρ Β΄, ο οποίος διακήρυξε διεθνή διαγωνισμό για τη λύση του προβλήματος των 3 σωμάτων, το οποίο μέχρι τότε θεωρούσαν άλυτο. Ο Πουανκαρέ θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της Ανθρωπότητας που ενδιαφέρθηκε όχι μόνο για τη Φυσική και τα Μαθηματικά, ως καθαυτές επιστήμες αλλά και για τη φιλοσοφία των επιστημών.

Εφάρμοσε με αξιόλογο τρόπο τη μαθηματική ανάλυση στη θεωρητική μηχανική, τη φυσική και την αστρονομία και έφερε σημαντικές προόδους στις επιστήμες αυτές. Ιδιαίτερα μπορεί να αναφερθεί ότι θεμελίωσε τη σύγχρονη τοπολογία και δημοσίευσε, σχεδόν συγχρόνως με τον Αϊνστάιν, μελέτες αναφερόμενες στη θεωρία της σχετικότητας (δυναμική των ηλεκτρονίων). Τα τελευταία βιβλία τα οποία έγραψε και κυρίως το «Επιστήμη και Υπόθεση» (1902), «Επιστήμη και Μέθοδος» (1909), «Η αξία της Επιστήμης» (1906), αφιερώθηκαν στην φιλοσοφία των επιστημών. Ειδικά στα «Μαθήματα επί των Κοσμογονικών Υποθέσεων» (1911) συνοψίζει με αριστοτεχνικό τρόπο το σύνολο των γνώσεών μας περί της γένεσης των κόσμων, το δε έργο αυτό παρέχει πολύτιμα στοιχεία για την πρόοδο της ουράνιας μηχανικής.

Έκανε 1500 επιστημονικές εργασίες και έλυσε προβλήματα τα οποία ούτε καν είχαν τεθεί πριν από αυτόν. Εξετάζοντας την ψυχολογία της μαθηματικής ανακάλυψης και εφεύρεσης, τόνισε τη σημασία της λειτουργίας του υποσυνειδήτου. Ήταν πρόδρομος της μοντέρνας Σχολής του Διαισθητισμού (ιντουσιονισμός-ενορατισμός ) καθώς πίστευε ότι τα Μαθηματικά εμφανίζονται ως μία ανεξάρτητη λειτουργία της σκέψης, ακόμα και από τη λογική. Ο σκεπτόμενος νους έχει άμεση εντύπωση των μαθηματικών παραστάσεων, στηριζόμενη στην καθαρή ενόραση.

Προς την άμεση αυτή ενόραση αντιπαρατάσσεται η ενσυνείδητη αναγωγή που βασίζεται στην εμπειρία. Όπως χαρακτηριστικά έλεγαν οι «ενορατικοί», ‘τους ακέραιους αριθμούς τους έκανε ο αγαπητός θεός, όλα τα άλλα είναι έργο του ανθρώπου’. Κατά την άποψη του Πουανκαρέ, η ξαφνική έμπνευση, που έρχεται μετά από μια μακρά λειτουργία του ασυνειδήτου, είναι το προοίμιο της μαθηματικής δημιουργίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου