Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010

Rene Girard - Η βία και το ιερό

Σελ 247 /  Η βία είναι πατήρ και βασιλεύς πάντων.
Η Ιοκάστη το επιβεβαιώνει δηλώνοντας ότι ο Οιδίπους ανήκει σε όποιον του μιλάει, όταν του μιλάει για φόβο, δηλαδή για δυστυχία, τρόμο, καταστροφή, κακοποιό βία. Οι χρησμοί του Λάϊου, του Κρέοντα και του Τειρεσία, όλα τα άσχημα μαντάτα των διαδοχικών αγγελιοφόρων απορρέουν από αυτόν τον Logos phobous στον οποίο ανήκουν όλα τα πρόσωπα του μύθου. Σε τελευταία ανάλυση, αυτός ο Logos phobous είναι η γλώσσα της μιμητικής επιθυμίας και της βίας, που δεν έχει ανάγκη τα λόγια για να μεταδοθεί από τον ένα στον άλλο.
Η βία αποβαίνει το σημαίνον του απολύτως επιθυμητού, της θείας αυταρέσκειας, της ΄όμορφης ολότητας΄ που δεν θα φαινόταν τέτοια αν έπαυε να είναι αδιαπέραστη και ανέφικτη. Το υποκείμενο λατρεύει αυτή τη βία και τη μισεί΄ γυρεύει να την υποτάξει με τη βία΄ αναμετράται μαζί της΄ αν κατά τύχη υπερτερήσει, τότε το γόητρο που κερδίζει διαλύεται αμέσως. Θα πρέπει να αναζητήσει αλλού μια ακόμη βιαιότερη βία, ένα εμπόδιο αληθινά αξεπέραστο. ....

sel. 290 /  Το παιδί μαθαίνει πάντα τελευταίο ότι βαίνει προς την πατροκτονία και την αιμομιξία, αλλά οι μεγάλοι, αυτοί οι αγαθοί απόστολοι, είναι πάντα εκεί για να το πληροφορήσουν.

sel. 292 /  Εχει ήδη προδιαγραφεί ο προσανατολισμός της επιθυμίας προς το αντικείμενο που προστατεύει η βία του Αλλου.. ‎

'Το ανθρώπινο γένος συνίσταται σε ένα κράμα Τιτανικής (μοχθηρής) και Διονυσιακής (καλής) αρχής.' O μύθος του Ζαγραίου


Σελ 354 / Η Ψυχανάλυση μας αποκάλυψε ότι το τοτεμικό ζώο χρησίμευσε στην πραγματικότητα ως υποκατάστατο του πατέρα και αυτό μας δείχνει την ανάγκη ύπαρξης ενός ζώου για την αποφυγή double bind, αφ΄ενός απαγορεύοντας να σκοτωθεί το ζώο, αφ΄ετέρου η γιορτή που ακολουθεί τη σφαγή του να εισάγεται με μιά θρηνητική έκρηξη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου